Μια φορά κι έναν καιρό

Δυο κόρες ζούσαν κάποτε
σε τούτο το ντουνιά.
Την πρώτη Ειρήνη έλεγαν.
Τη δεύτερη Σκλαβιά.

Όλοι την πρώτη αγάπαγαν
τη δαφνοστολισμένη.
Τη δεύτερη όπου πήγαινε,
όλοι την αποστρέφονταν
γιατί ήταν πάντα κατηφής,
σκληρή κι αγριεμένη.

Θέλω ν’ αλλάξω όνομα
Έλεγε στην Ειρήνη.
Όπου βρεθώ, όπου σταθώ,
φαρμάκι γύρω μου σκορπώ
και σβήνω τη γαλήνη.

Δεν το αντέχω το όνομα,
κάτι κακό θυμίζει,
απ’ όποιο δρόμο κι αν διαβώ,
ως και η πέτρα τρίζει.

Βρες μου ένα άλλο όνομα
καλή μου εσύ Ειρήνη.
Κανείς δεν θέλει να με δει
γεύση πικρή τους δίνει.

Τι να σκεφθώ; Τι όνομα;
Πώς να σε ονομάσω;
Θα’ ναι Ουτοπία Τραγική
την έννοια ν’ αλλάξω.

Δε σου ταιριάζει όνομα
άλλο από αυτό που έχεις.
Αιώνες πια το κουβαλάς,
γι’ αυτό και δεν το αντέχεις.

Ίσως με χρόνια με καιρούς
να σε ξαναβαφτίσουν.
Δικαιοσύνη σαν σε πουν,
τότε όλοι οι άνθρωποι θα δεις!
Θα σ’ αγαπήσουν.