Μετά από μισόν αιώνα

Είδα έναν φίλο παιδικό,
Με γκρίζα τα μαλλιά του.
Πολύ παχύ το σώμα του,
Πελώρια η κοιλιά του.

Που είναι το χυτό κορμί,
Τα ολόξανθα μαλλιά,
Τα μάτια του τα λαμπερά,
Φορούσε και γυαλιά.

Λαχτάρησα πλησίασα.
Είπα να του μιλήσω.
Μα γνώμη αμέσως άλλαξα
Κι ευθύς γύρισα πίσω.

Έτρεξα στον καθρέφτη μου
Με μάτια τρομαγμένα.
Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου
Τι λες εσύ για μένα;

Έτσι παραμορφώθηκα;
Σαν τον παλιό μου φίλο;
Που έγινε από Άδωνις,
Σα μαραμένο μήλο!

Όχι! Συ ξέρεις ν’ αγαπάς πολύ,
Γενναία να υπομένεις.
Έχεις τον ήλιο στην ψυχή,
Και νέα παραμένεις!