Μέγας Αλέξανδρος

Ως και τ’ αγάλματα ομιλούν
Όταν παραποιείται η Ιστορία!
Σπάζουν το φράγμα της σιωπής,
αγανακτούν.
Έχουν ψυχή τ’ αγάλματα, μισούν την αδικία.

Μονολογεί το άγαλμα, κι ο άνεμος τρομάζει.
Και η οργή του ακούγεται, μέχρι τον Ουρανό.
Σε άλλη γη γεννήθηκα λέει, και ξαναλέει,
γιατί οι ανιστόρητοι, με έστησαν εδώ;

Αν με τιμούν σαν Έλληνα, Μεγάλο Στρατηλάτη!
Σαν Μακεδόνα ξακουστό, θα πω κι ευχαριστώ.
Μα αν θέλουν να σφετεριστούν, και την καταγωγή μου,
θα φύγω απ’ το βάθρο μου, θα εξαφανιστώ.

Θα πάω στη πατρίδα μου,
στο Δίον, στη Βεργίνα,
Στην Πέλλα που ένα χάραμα,
τον Ήλιο πρωτοείδα.

Στη Γη τη Μακεδονική,
στη Γη τη δοξασμένη
που απ’ τ’ Όνομά μου έγινε,
γνωστή στην Οικουμένη.

Στη γη που αναπαύονται
όλοι οι πρόγονοί μου
από τα Στάγηρα ο Σοφός
κι όλοι οι δάσκαλοί μου.

Στη γη που γαλουχήθηκα
με πνεύμα Ελληνικό
και το μεταλαμπάδευσα
σε κάθε έναν λαό.

Τους δίδαξα πολιτισμό
κι Ελληνική γραφή
και τ’ όνομά μου αθάνατο
ποτέ δε θα σβηστεί.

Μιλάνε και τ’ αγάλματα, όταν αγανακτούνε.
Υπάρχει ο Αριανός, κι άλλοι ιστορικοί.
Μες τις χιλιάδες κείμενα, λάμπει όλη η αλήθεια.
Θα μάθουν πως η ρίζα μου είναι Ελληνική.