Στη μεγάλη Ελληνίδα Μαρία Κάλλας

Την ώρα που γεννήθηκες
Μαζεύτηκαν τ’ αηδόνια,
Χάραξαν το πεντάγραμμο,
Στη κούνια, στα σεντόνια.

Ήρθαν οι μοίρες κι έφεραν
Τις Όπερες γραμμένες,
Νάναι απ’ τις θείες σου χορδές
Χιλιοτραγουδισμένες.

Μα εγώ σου γράφω σε στροφές
Τον πόνο της καρδιάς σου,
Που είδε να χάνεται η ζωή,
Από μια άλλη ισχυρή
Γυναίκα της γενιάς σου.

Είχα τη τύχη από κοντά να σε γνωρίσω,
Η ταπεινή εγώ...μαζί σου να μιλήσω.
Θυμάμαι το θλιμμένο πρόσωπό σου,
Σα νάξερες, να μάντευες, τον πρόωρο χαμό σου.

Αξέχαστο απ’ τη γη το πέρασμά σου.
Αιώνια παρακαταθήκη τ’ όνομά σου.
Θ’ ανοίγουν πάντα, απ’ τη φωνή σου οι ουρανοί.
Όλου του κόσμου οι θνητοί, θα λένε με μιά φωνή.

Ήταν μια Ελληνίδα ξακουσμένη,
Τ’ αστέρι της στον Ουρανό
Και η τέφρα της στο Αιγαίο σκορπισμένη.