Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Μάνες

Τι θαύμα όταν στα σπλάχνα μας
Νέα ζωή αρχίζει,
Από το πρώτο σκίρτημα
Ένα θείο συναίσθημα το είναι μας γεμίζει.

Αλλάζει ο κόσμος γύρω μας.
Αλλάζει η ζωή.
Ύψιστη καταξίωση.
Γλυκιά αναμονή.

Κάνουμε τα κλωσσόπουλα,
Αετούς, με τη φροντίδα.
Πιο δυνατή πιο τέλεια
Αγάπη, άλλη δεν είδα.

Αν χρειαστεί παλεύουμε,
Με πελαγίσιο κύμα.
Ηρωικά στεκόμαστε,
Δίπλα τους βήμα-βήμα.

Μανούλες, πόσο μοιάζουμε!
Στα μήκη και στα πλάτη.
Κοινό τρανό μας γνώρισμα.
Ιώβεια υπομονή κι αστείρευτη αγάπη.