Μάνα

Είσαι ένα δέντρο που απλώνει τα κλωνιά του.
Είσαι ένας κρίνος που σκορπά την ευωδία του.
Είσαι η δροσιά στη κάψα του καλοκαιριού,
η ζεστασιά στο πανηγύρι του χιονιού.

Μες στην ασχήμια της ζωής, η ομορφιά.
Μες της φαμίλιας το ναό η σιγουριά.
Είσαι η κολόνα όπως λένε του σπιτιού
από ατσάλι, κι’ από ρόδα του Μαγιού.

Είσαι Ηλιαχτίδα μες στη συννεφιά.
Είσαι η πιο ζεστή, του κόσμου αγκαλιά.