Ξεχνιέμαι

Στης ποίησης τον κόσμο όταν αράζω,
Μ’ όλου του κόσμου τις χαρές τις ώρες δεν αλλάζω.

Τα μάτια μου όπως βλέπουν τον κόσμο ζωγραφίζω,
Και με την πένα που κρατώ τα πάντα εγώ ορίζω.

Και η ελιά και το βουνό, τα πεύκα, τα λουλούδια,
Μπορούν μέσα απ’ τους στίχους μου να γίνουνε τραγούδια.

Κι όπως οι νότες θα μιλούν με τ’ ακριβό δοξάρι
Στίχος μαζί και μουσική
Θά’ναι ψυχής ξεδίψασμα, ταξίδι στο φεγγάρι.