Κάπως έτσι

Τι γρήγορα που τελειώνει η ζωή!
Κι εγώ δεν πρόφτασα να ζήσω για μένα.
Να περπατήσω ανέμελα δίπλα στο κύμα.
Ν’ ανέβω σ’ ένα βουνό, από στενό χορταριασμένο μονοπάτι.
Να κόψω ένα μυρωμένο εντελβάις. Έστω!
Ένα καμαρωτό κυκλάμινο της δικής μας χλωρίδας.
Να συνομιλήσω με τα πουλιά
στους δικούς τους φθόγγους.
Να ξαποστάσω στη σκιά μιας βελανιδιάς
με λίγο ψωμί και νερό.

Τι πολλά θέλω που έχω ακόμα Θεέ μου!
Κι αυτές οι αρθρώσεις μου με προδίδουν.

Αλήθεια! Τι γρήγορα που τελειώνει
η ζωή και έρχεται το τέλος.
Πολύ αργά μου ήρθαν στο νου οι αλήθειες.
Όσο είχα φτερά, είχα την αφελή αίσθηση
πως η ζωή αργεί να τελειώσει.