Κάποιες φορές

Σαν με κουράζει η μοναξιά, και η αγνωμοσύνη των ανθρώπων,
δραπετεύω απ’ την ασφυκτική πραγματικότητα.
Οραματίζομαι Ουράνιες πολιτείες
πιο πάνω απ’ τ’ αστέρια.

Βλέπω τα πλήθη των Αγγέλων, στ’ ανθισμένα περιβόλια,
Τις ψυχούλες ν’ απολαμβάνουν την αιωνιότητα.
Ψάχνω απεγνωσμένα να ξεχωρίσω τον λατρεμένο μου
σύζυγο Σέργιο, τους γονείς μου, την Κούλα, την Τάντη, τη Λίδα,
αδυνατώ…

Χάνομαι στην απεραντοσύνη αυτού του κόσμου.
Είμαι έξω απ’ τις εμπειρίες, των αισθήσεών μου.
Τα ατελή μου μάτια, δεν ξεχωρίζουν κανέναν, μα κανέναν!
Βγαίνω απ’ τις παραισθήσεις μου,
συνέρχομαι, ανέχομαι, συγχωρώ,
ζητώ παράταση παραμονής απ’ τον ανελέητο χρόνο,
τον εκτιμώ.

Δεν ήρθαμε τυχαία στη μάνα γη.
Πρέπει να βιώσουμε τα όποια γραμμένα μας.
Ας μην επιθυμούμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο.
Αυτός ήταν, είναι, και θα είναι ο κόσμος.
Και οι άνθρωποι!…
Γεννημένοι με το καλό και το κακό μέσα τους.
Ας δανειστούμε το φαναράκι του Διογένη
κι ας ψάξουμε!
Υπάρχουν άνθρωποι!
Κι όλοι εξανθρωπίζονται με την αγάπη.