Ηλιοβασίλεμα στην Καλλιράχη

Ακύμαντη η Θάλασσα, απλώνεται μπροστά μου.
Ο Ήλιος καθρεφτίζεται, βαθιά ως το βυθό.
Κι αντίκρυ στον Ορίζοντα, σβήνουν οι αποστάσεις,
θαρρείς και σφιχταγκάλιασε, η γη τον Ουρανό.

Έβαψε τον Ορίζοντα ο Ήλιος
με ανταύγειες στο χρώμα της φωτιάς.
Μεθούνε τα σύννεφα, παίρνουν Αγγέλων σχήμα.
Μια δειλινή αποθέωση αιώνιας ομορφιάς.

Πλημμυρισμένη συναισθήματα αγναντεύω,
τον Ήλιο ν’ ακουμπάει στο βουνό.
Την ομορφιά του σύμπαντος θαυμάζω
και σ’ όλα μέσα βλέπω το Θεό.

Που με τη χάρη του, τα πάντα αγκαλιάζει,
τ’ αόρατα στα μάτια μας, και τα ορατά.
Τα χέρια μου υψώνω στα Ουράνια.
Προσεύχομαι στη χάρη του, και ψέλνω ωσαννά.

Και φθάνει η προσευχή μου ως τα Ουράνια.
Τα χρώματα του δειλινού ως την καρδιά.
Νησάκι μου δεν έχει ταίρι η ομορφιά σου.
Είσαι απ’ άκρη σ’ άκρη μια θεία ζωγραφιά.