Το απανεμο λιμανι της φυγης μου
Η χώρα μου
Με χρώματα αν ζωγράφιζα τη χώρα μου, Θάπαιρνα το γαλάζιο τ’ Ουρανού, Θάπαιρνα απ’ τ’ αστέρια όλη τη λάμψη! Και ξάστερο απ’ το φως τ’ αυγερινού. Θάπαιρνα τη δροσιά απ’ το Αιγαίο, Ασήμι απ’ τ’ αυγουστιάτικο Φεγγάρι, Των λουλουδιών τα χρώματα τα χίλια, Και θα υπέγραφα Ελλάδα! Με καμάρι. Γιατί Ελλάδα μου, καμιά στον κόσμο χώρα Δεν έχει τη δική σου ομορφιά. Τόσους σοφούς που τίμησαν τη γνώση, Και τόση ένδοξη βαριά κληρονομιά. Είσαι Ελλάδα μου μία χώρα αγιασμένη Κι έχει ο λαός σου υψηλά ιδανικά. Με πρώτα την αγάπη, την ειρήνη, Έχει φιλότιμο, ψυχή και ανθρωπιά. Κοιτίδα του πολιτισμού και της Ορθοδοξίας Έχεις σημαία σου τον Τίμιο Σταυρό Πορεύεσαι στης αρετής τον δρόμο Μες τους αιώνες ένα αστέρι λαμπερό.