Η πορεία μου

Πήρα κλωνιά αμυγδαλιάς
Λουλούδια του αγρού.
Πήρα τον Ήλιο του Μαγιού,
Το φως τ’ Αυγερινού.

Τη μοίρα μου ευχαρίστησα
Με αγάπη περισσή,
Που διάλεξε για ταίρι μου
Ότι είχα ονειρευτεί.

Αγκάλιασα τα χρυσά μου,
Τα πρέπει τα πολλά.
Αλήθειες γίναν τα όνειρα
Τράνεψε η φαμελιά.

Με τα φεγγάρια μίλησα
Μα και με συννεφιές.
Ανθρώπινος ο βίος μου,
Ζεστές οι αγκαλιές.

Κι όπως περνούσε η ζωή
Και πέρναγαν τα χρόνια,
Άνοιξαν κι άλλοι ορίζοντες,
Γεννήθηκαν εγγόνια.

Με τις λεξούλες τις μισές,
Τ’ αθώα τους ματάκια!
Χαρές γευτήκαμε πολλές,
Με τέσσερα εγγονάκια.

Κι εγώ γιαγιά ευτυχισμένη,
Στη δύση που μ’ ακολουθεί,
Στο παρελθόν ζω, και στο τώρα
Πάντα με μία τρανή ευχή.

Νάναι ενωμένη η φαμελιά,
Μια αγκαλιά γονείς παιδιά,
Η λογική να επικρατεί,
Είναι η Εστία Ιερή.