Η γιαγιά

Φύγαν τα χρόνια τα παλιά
τα ωραία εκείνα χρόνια
που τη γιαγιά τριγύριζαν
σαν τα πουλιά τα εγγόνια.

Ν’ ακούσουν απ’ τα χείλη της
θρύλους , ιστοριούλες,
για τις κακές τις μάγισσες,
για κάποιον εξασδάκτυλο και για βασιλοπούλες.

Την πόλη πως θα πάρουμε
τους έλεγε η γιαγιά.
Δεν ευλογείται το άδικο
στον κόσμο αυτόν παιδιά.

Τώρα στο σπίτι δε μιλάει η δόλια η γιαγιά.
Ένα κουτί πελώριο, έκλεψε τα παιδιά.
Τους δίνει εικόνες άπειρες με χρώματα πολλά.
Δίχως ταξίδι στο όνειρο, δίχως ζεστή αγκαλιά.