Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΟΥ

Όλα έχουν πεθάνει από καιρό,
Τα σπίτια, οι αυλές, οι ακακίες.
Ξεριζώσαν τα γιασεμιά, τις πασχαλιές,
Έγιναν όλα πολυκατοικίες.

Δεν έχει αλάνες πια, για τα παιδιά,
Χελιδονωλιές και χελιδόνια.
Τα γλυκοτιτιβίσματα ξεχάστηκαν κι αυτά
Άλλαξαν τόπο και φωλιές τ’ αηδόνια.

Πως νοσταλγώ την ομορφιά της γειτονιάς
Των λουλουδιών τ’ αρώματα τα χίλια!
Τον Σπύρο τον Βοσκίδη και το πιάνο,
Γέμιζαν οι καρδιές μας μελωδία.

Δεν είχε τότε τηλεοπτικούς σταθμούς,
Μήτε την τωρινή τρελοαφθονία.
Είχε μιά άλλη γεύση η ζωή!
Μια ομορφιά, μια κάποια γοητεία!