Η Γιαγιά μου η Κυριακή

Κοιτάξτε! Τι γλυκά κοιμάται η Γιαγιά!
Δεν τρέμουν πια τα χέρια της.
Οι πόνοι έχουν περάσει.
Το πρόσωπο γαλήνεψε,
καημούς, χαρές και βάσανα,
όλα τα ’χει ξεχάσει.

Την ώρα αυτή δε νοιάζεται
που η γη θα την σκεπάσει,
οι φόβοι που είχε κάποτε
κι αυτοί έχουν περάσει.

Κι εγώ θυμάμαι τη Γιαγιά που σιγοτραγουδούσε
και με λατρεία μες τα μάτια με κοιτούσε.
Θυμάμαι όταν το χέρι μου κρατούσε
κι όλα τα θέλω μου, με αγάπη εκτελούσε.

Και δεν θα τη ξεχάσω τη Γιαγιά μου!
Θα ’ναι σαν Ήλιος πάντα στην καρδιά μου.
Κι εκεί που πάει ψηλά, θα γίνει Αστέρι,
γιατί η γιαγιά μου ήξερε αγάπη να προσφέρει.