Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Γράφω..........

Αν γράφω δεν το κάνω για ετικέτα
Ούτε για αναγνώριση καμιά,
να μπω στη λίστα των επώνυμων του χώρου.
Μέσα απ’ το στίχο αντλώ ζωή και ομορφιά.

Έχω τη γνώση τι είναι χρυσάφι,
Τι είναι ασήμι, ή μέταλλο απλό.
Μα μέτρο σύγκρισης δεν έχω εγώ για μένα.
Ότι κι αν γράφω, σαν παιδούλα τ’ αγαπώ.

Είναι της ποίησης η κλίμακα μεγάλη.
Και τα σκαλιά της φθάνουν ως τον Ουρανό.
Ας είναι στα ψηλά σκαλιά οι άλλοι,
Και στα σκαλιά τα χαμηλά ας είμαι εγώ.

Αφήνοντας το στίχο να μιλήσει
Θάμαι ευτυχής όποιο σκαλί κι αν ακουμπήσει.
Μου φθάνει που η ζωή μου είναι ωραία
Και η πένα μου, η πιο γλυκιά παρέα.