Γλυκιά Νοσταλγία

Κάθε φορά που φθάνει ο Σεπτέμβρης
βυθίζομαι σε όνειρα νεανικά.
Το καθημερινό μου ένδυμα σκεπάζει
με μπλε ποδιά κι ολολευκο κολλαριστό γιακά.

Κι αφήνομαι στο όνειρο, στην ευτυχία
ώρες ατελείωτες με βλέφαρα κλειστά.
Στο μακρινό το παρελθόν μου ταξιδεύω
και συναντώ της τάξης τα παιδιά.

Τι όμορφη που είναι η Ελπίδα.
Τι γελαστή που είναι η Χαρά.
Η Ευτυχία λάμπει σαν τον Ήλιο,
και η Αγάπη μ’ αγκαλιάζει τρυφερά.

Όλα της τάξης τα κορίτσια έχουν αλλάξει,
ψήλωσαν κατά δυο-τρία εκατοστά.
Τι αγκαλιές! Τι φιλιά! Τι ιστορίες!
Αν είχαν τα θρανία αυτιά θα γέλαγαν κι αυτά.

Μας ενοχλούσαν τα κοντά μας καλτσάκια,
οι μπλε ποδιές, τα γιακαδάκια τα λευκά.
Ούτε στιγμή δεν πέρασε απ’ το νου μας
πως η ζωή μας γρήγορα περνά.

Αχ! Ας γινόταν μια φορά να ξαναζήσω,
ένα Σεπτέμβρη που αρχίζουν τα σχολεία.
Της νιότης τη χρυσάφι να μετρήσω
και ν’ αγκαλιάσω όλης της τάξης τα παιδιά.