Φοβάμαι

Με τα παράθυρα κλειστά κοιμάμαι τώρα.
Την πόρτα μου διπλομανταλώνω.
Με σιδεριές το χαμηλό μου το σπιτάκι,
Μοιάζει με φυλακή κι εγώ φυλακισμένη.

Μέσα στο φόβο η νύχτα μου περνάει.
Μ’ ένα παράπονο κι ένα πικρό γιατί.
Στερούμαι και το φως απ’ το φεγγάρι.
Νιώθω ανελεύθερη, μες τη δική μου Γη.

Τη Γη! Που κόστισε σε αίμα
Η λευτεριά της.
Και δεν αξίζει τέτοια μοίρα
Στα παιδιά της.

Ας δουν τα κατορθώματα τους
Οι μεγάλοι,
Που κάνανε τους Έλληνες
Να ζουν σ’ αυτό το χάλι.