Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Φωτιές παντού (Αύγουστος 2007)

Μέσα απ’ τις στάχτες και τ’ αποκαΐδια,
Θα ξανανθίσουν κάποια μέρα τα βουνά.
Γλυκολαλήματα πουλιών θα ακουστούνε
Και θα γεμίσει όπως και πρώτα ζωντανά.

Μα μέχρι τότε τα βουνά καρβουνιασμένα,
Θα μας θυμίζουν την απανθρωπιά,
Αυτών που ρήμαξαν της φύσης τη μαγεία,
Αυτών που θάνατο σκόρπισαν στα χωριά.

Κι όταν ανάμνηση θα γίνει η συμφορά
Και η ζωή τη φύση θ’ αγκαλιάσει,
Θα λέει στα εγγόνια τότε η Γιαγιά.
Ευχή σας δίνω, προστατέψτε τα δάση.