Το απανεμο λιμανι της φυγης μου
Φωτιά στο Πανόραμα
Τι πρώτα απ’ όλα να θρηνήσουμε; Τα πεύκα, τ’ άνθη, τα πουλιά, Τ’ αγριολούλουδα, τα χορταράκια Ή τα χιλιάδες ζωντανά; Μέσα στης λαίλαπας την τρέλα, Έγιναν στάχτη όλα μαζί. Πόσα χρονάκια θα περάσουν, Να ομορφύνει πάλι η γη; Τι κάνει η δικαιοσύνη Για τους φονιάδες των δασών; Για τους μινιστήρες που προάγουν Καμένη γη να ωφεληθούν;