Ελαφίνα

Βουνά μου εσείς πανέμορφα,
ηλιοστεφανωμένα.
Βουνά μου καταπράσινα,
απρόσιτα, πυκνά.
Που μάτωσαν τα σπλάχνα σας
παλιοί καιροί με αίμα,
κι έγιναν οι ψυχούλες τους
πουλιά μες τα κλωνιά.

Άγριες μάχες ξέσπασαν
τότε στην Ελαφίνα.
Κι έγιναν τα όμορφα βουνά
ένα μεγάλο μνήμα.
Έμειναν χήρες, ορφανά
κοκκίνισαν τα χιόνια,
Χρόνια θαμπά, φαρμακερά.
Του Εμφυλίου χρόνια.

Τα χρόνια πέρασαν γοργά
και κόπασαν τα πάθη.
Έμειναν άδειες αγκαλιές
μεγάλα ήταν τα λάθη.

Άλλο να πολεμάς εχθρό
κι άλλο τον αδελφό σου
που ρέει μες τις φλέβες του
αίμα σαν το δικό σου.

Κλαίγοντας ένας γέροντας
μου είπε την ιστορία.
"Κατάρα ο Εμφύλιος,
όπου στη γη αν ξεσπάσει.
Μη ψάχνετε για ήρωες
μήτε για νικητές,
ψάξτε μόνο για λάθη."