Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Εκεί που πρόκειται να πάει

Σε κόσμο φωτεινό και όμορφο θα πάει.
Μας το υποσχέθηκε ο ίδιος ο Χριστός.
Φεύγοντας ας φροντίσουμε μονάχα
Νάναι η ψυχή ανάλαφρη, αγνή, σαν τ’ Άγιο φως.

Τα κρίματά μας ας μετρήσουμε σωστά,
Και η ευσπλαχνία του με αγάπη θα τα σβήσει.
Θα μας δεχτεί μες την μεγάλη του αγκαλιά,
Σε μιά καινούρια ανατολή, που δεν υπάρχει δύση.

Εκεί που πάμε δεν υπάρχουν χειμώνες.
Βοριάδες τσουχτεροί και παγωνιές.
Μήτε εποχές με καύσωνες και μαύρες συννεφιές,
Παρά μονάχα ευωδιαστοί, ανθοστολιστοι λειμώνες.

Δεν δύει ο Ήλιος μέσα στους λειμώνες.
Δεν σκοτεινιάζει ούτε μιά στιγμή.
Είναι ελεύθερη η ψυχή, πετάει,
Χωρίς αποσκευές από τη γη.