Το απανεμο λιμανι της φυγης μου
Είδα στον ύπνο μου......
Είδα στον ύπνο μου πουλιά, Σα νά’ταν χελιδόνια, Κι εγώ σα νάμουνα αετός Σε προαιώνια χρόνια. Είδα αστέρια φωτεινά, Μ’ ανθρώπινη μορφή, Κι ήτανε λέει οι Έλληνες Οι πιο τρανοί σοφοί. Αυτοί που κληροδότησαν Τα έπη τους σε μας, Με αθάνατη χρυσή γραφή Γνωρίσματα γενιάς. Έφθασε ένα όνειρο Τον κόσμο να γνωρίσω, Και μια σταλιά σοφότερη Τη μέρα μου ν’ αρχίσω. Καλοί εραστές τα όνειρα. Ταξίδια μας κερνάνε. Σαν την φωτιά της αστραπής Παίρνουν το νου πετάνε. Με του Μορφέα τα φτερά Όπου μας λέει πάμε. Είναι του ύπνου βασιλιάς Συχνά τον συναντάμε. Μας ξεγελάει το όνειρο! Αληθινό φαντάζει! Μας ξεγελάει και η ζωή! Σα φεύγει, όνειρο μοιάζει!