Διαμαρτυρία

Μεγάλωσα! Κι ακόμα οι λευκές κόλλες
με προκαλούν να τις γεμίσω με στίχους.
Κι εγώ πονεμένη, αγανακτισμένη,
απ’ τα γεγονότα των καιρών μας αντιστέκομαι.
Να γράψω τι;
Όλα τριγύρω μου θολά, συγκεχυμένα, ανεξέλεγκτα.
Κι εγώ πηγή που στέρψε από όνειρα.

Τα πολυόροφα κτίρια μου κρύβουν τον Ήλιο.
Οι δρόμοι με τις ταχύτητες των αναρίθμητων
τροχοφόρων με τρομάζουν.
Ο αριθμός και η πολυχρωμία των ανθρώπων
που κατέκλισαν τη χώρα μου με φοβίζουν.

Και οι στίχοι μου! Το χάλι τους.
Θλιμμένοι, πεσιμιστικοί,
γεμάτοι διαρρήξεις, διαδηλώσεις,
κουκούλες και εγκλήματα.

Και αγανακτώ. Ναι, αγανακτώ!
Που νιώθω ανελεύθερη στη χώρα μου,
στη δική μου γη!
Που κόστισε σε αίμα η λευτεριά της.

Κι οργίζομαι κι αναρωτιέμαι;
Τι θα κληροδοτήσουμε στις επερχόμενες γενιές;
Ποιοι θα λογοδοτήσουν για την κατηφορική
πορεία της χώρας μου;
Στιγμές, στιγμές καταρρέω
και άλλοτε πάλι γιγαντώνομαι

και φυτεύω λουλούδια,
σ’ ένα περιβόλι που περισσεύουν τ’ αγκάθια.
Μήπως και ξεγελάσω την ψυχή μου
που θέλει να ελπίζει, σ’ έναν καλύτερο κόσμο.

Και ξαφνικά φουντώνει η ελπίδα στην ψυχή μου.
Βλέπω τριγύρω μου πρόσωπα γελαστά.
Δε θα ’ναι πια το χρήμα ο Θεός μας.
Θα ’ναι η αγάπη, η ειρήνη, η ανθρωπιά.

Θα ’ναι το αίμα που στις φλέβες μας κυλάει.
Θα ’ναι η βαριά μας εθνική κληρονομιά.
Θα ξανακτίσουμε τον κόσμο με Αξίες,
για μας, για των παιδιών μας τα παιδιά.

Οραματίζομαι γενιές που θα στυλώσουν Παρθενώνες,
θ’ ακολουθήσουνε ποιήματα “Επικά”.
Έχει αποθέματα στα σπλάχνα της η Ελλάδα.
Θα βρει το δρόμο να μεγαλουργήσει.
Θα βρει την αίγλη της ξανά!