Το απανεμο λιμανι της φυγης μου
Χαρά Θεού
Τι όμορφη που είναι η αυλή μου, Μ’ ένα σωρό γεράνια ανθισμένα. Λογγιών, λογιών αρώματα ευωδιάζουν, Κισσός, θυμάρι, γιασεμί κι ο φράχτης γίναν ένα. Τι όμορφη που είναι η ροδιά μου, Κι αυτή η κοντούλα λεμονιά, όταν ανθίζει! Η κλαίουσα που γέρνει τα κλωνιά της Σαν σε υπόκλιση σ’ αυτόν που τη φροντίζει. Στην άκρη της αυλής μία ακακία, Ντύθηκε μ’ άνθη γιορτινά λευκά. Μέθυσαν τα πουλιά απ’ το άρωμά της, Στη γλώσσα τους ακούονται ωσαννά. Τι όμορφη και η τριανταφυλλιά μου. Αμέτρητα μπουμπούκια τη στολίζουν. Τα χέρια μου υψώνω στα ουράνια Για αυτή την ομορφιά που μου χαρίζουν. Αχ! Πως φαντάζει το μικρό μας το σπιτάκι. Μέσα σ’ αυτή της φύσης τη μαγεία! Τι όμορφα που είναι τα παιδιά μου! Θεέ σ’ ευχαριστώ! Τι ευτυχία!