Απόηχοι της ζωής

Νικημένοι από του χρόνου τα βέλη,
Κουρασμένοι, πονεμένοι διαβάτες,
Στις χάντρες του κομπολογιού
Το μικρό υπόλοιπο της ζωής μετρούν.

Βαρύ το φορτίο των χρόνων,
Μα οι μνήμες φωτιές στο νου.
Ζωντανεύουν ιστορίες
Που έσβησαν, όπως τα όνειρα.

Δυνατοί και επώνυμοι χθες,
Φοβισμένοι κι ανώνυμοι σήμερα
Στο μεγάλο ταξίδι.
Ασυμφιλίωτοι κι ασυμβίβαστοι
Για κάτι αναπόφευκτο κι αδιαπραγμάτευτο.

Ατέλειωτες συζητήσεις στο καφενείο,
Γύρω από την ζωή, την αλήθεια
Και την ομορφιά της,
Την αρχή και το τέλος της.

Στα χείλη τους ένα πικρό γιατί
Πως ήμασταν, πως είμαστε,
Πως κύλησαν τα χρόνια,
Πως έφυγε η ζωή.

Μα κάποιος της παρέας
Ακούει διαφωνεί,
Με κόπο συλλαβίζει
Πως είναι ακόμα νέος,
Ένα τρανό παιδί.

Με οίκτο τον κοιτάζουν
Τον άλλοτε σοφό.
Αχ πόσες ουτοπίες,
Όταν διαβούν τα χρόνια
Γεννάει το μυαλό.