Αναμνήσεις

Δεν μπορείς να ξεφύγεις απ’ τις αναμνήσεις.
Σ’ ακολουθούν!
Και πιο πολύ τις νύχτες που σβήνουν τα φώτα.
Τότε εισβάλλουν στο νου οι πεθαμένοι
κι είναι στο βλέμμα τους διάφανο το παράπονο
που δεν πρόλαβαν να ζήσουν.

Λατρεμένες, αγαπημένες μορφές
παίρνουν τις θέσεις τους στα άδεια καθίσματα.
Κι εσύ τρέμεις μη θολώσουν τα μάτια σου
και πονέσουν, όπως εσύ πονάς για το χαμό τους.

Άδικα ο Μορφέας περιμένει να σε γαληνέψει,
να σε πάρει στην αγκαλιά του.
Κάτω απ’ το βάρος της θλίψης ο ύπνος χάνεται
και τα μάτια κοκκινίζουν απ’ την αγρύπνια.

Και το πρωί! Περιμένεις
το χρόνο να κάνει το έργο του,
ν’ αποδεχθείς τις απουσίες,
να γιατρευτείς, με φάρμακό του τη λήθη,
που δε γιατρεύει τις ψυχές
που δε θέλουν να ξεχάσουν,
μήτε να γιατρευτούν.