Αναδρομή στο Σοχό

Χωριό της καστανιάς,  
της καρυδιάς και του καπνού.  
Άνθρωποι με ήθος, και έθιμα  
και χέρια δουλεμένα,  
αμπέλια καταπράσινα  
που στόλιζαν τη γη,  
με ιδρώτα και με αγάπη στολισμένα.

Γενιές που ανάλωσαν, τα χρόνια τους στη γη  
κι από τα σπλάχνα της περίμεναν τη ζωή.  
Χωρίς φειδώ, με δύναμη ψυχής,  
κάμναν το χώμα, με τ’ αλέτρι να καρπίσει.

Να γίνει νέκταρ ο χυμός των σταφυλιών.  
Το στάρι άρτος αμβροσία.  
Τα κιούπια να γεμίσουν πετιμέζι  
και τα αμπάρια, με σοδειά, και ευλογία.

Πέρναγαν στις βελόνες φύλλο, φύλλο, τον καπνό,  
με προσευχή, υπομονή και σιγανό τραγούδι,  
απτόητοι στα δύσκολα, με πίστη στο Θεό,  
αποδοχή στο κάθε τι! Και η ψυχή ανάλαφρη,  
αγνή σαν το λουλούδι.

Βλέπαν με άλλο πρίσμα τη ζωή  
κι ένιωθαν με τα λίγα ευτυχία,  
με τις φαρδιές τις φορεσιές, της εποχής,  
είχε μια άλλη γεύση η ζωή,  
μια κάποια γοητεία.