Άλλαξαν οι καιροί

Τώρα που πέρασαν τα χρόνια θυμάμαι!
Πόσο πολύ φρενάρισαν, την ομορφιά
της νιότης μας τα πρέπει.

Σε μια κοινωνία που είχε δικούς της κώδικες,
έπρεπε να πνίγουμε τη φωνή της καρδιάς
και του σώματος, στο δικό της κατεστημένο.

Ένα σύνολο θεσμών και αντιλήψεων,
ύψωναν σύνορα, που δεν έπρεπε να ξεπεραστούν.
Καθορισμένες οι ώρες εξόδου και επιστροφής στην εστία.

Αλίμονο! αν παραβίαζες το χρόνο.
Δεν ήταν μόνο η οργή των γονιών,
μα και τα παράθυρα της γειτονιάς
που την άλλη μέρα θα ’βγαζαν φιρμάνι.

Μετά από μισόν αιώνα,
άλλαξε η δομή της κοινωνίας,
άλλαξε κι ο φτερωτός Θεός.
Οι σχέσεις ’χάσαν τη διάρκειά τους
κι ο Έρωτας δεν είναι πια ρομαντικός.

Θυμώνω με τη νοοτροπία
και τον συντηρητισμό της εποχής μου.
Μα θυμώνω και με την ξέφρενη πορεία
του σημερινού κόσμου.

Δε βρέθηκε η χρυσή τομή, δε βρέθηκε το μέτρο,
που κρατά τις ισορροπίες στη ζωή μας.
Ούτε τότε, ούτε και τώρα.
Παρ’ όλα αυτά! Νοσταλγώ τα χρόνια εκείνα.
Τα χαμηλά σπιτάκια με τις αυλές,
τα πάρτι με τ’ ακροτεόν,
τις μπλε ποδιές και τα γιορτινά ρούχα.