Αλέξανδρος ο Μέγας

Στην Πέλλα είδε το φως, τον Ήλιο,
Στην γη την Μακεδονική.
Μες τους αιώνες ξακουσμένη
Απ’ τη δική του τη μορφή.

Πού νάξερε η Μάνα Ολυμπιάδα,
Το βρέφος που κρατούσε αγκαλιά,
Πως τ’ όνομά του θα τιμούσε την Ελλάδα,
Κι ο ρους της Ιστορίας θα άλλαζε τροχιά;

Με δάσκαλό του τον Αριστοτέλη,
Διδάχθηκε τους πιό τρανούς σοφούς.
Ήθελε ν’ αγκαλιάσει, όλο τον κόσμο.
Απ’ το σκοτάδι τους να βγάλει τους λαούς.

Πνεύμα Ελληνικό να μεταγγίσει.
Την ανθρωπιά, και τον πολιτισμό.
Σαν κοσμοκράτορας τον κόσμο να φωτίσει,
Κατακτητής με Ιερό σκοπό.

Όσοι αιώνες πέρασαν, κι όσοι θαρθούν ακόμα
Θα είναι τ’ όνομά του αστέρι λαμπερό
Και η πεθαμένη του αδελφή, η θρυλική γοργόνα
Θα πλέει μες τα πέλαγα για να θυμίζει στους θνητούς
Πως ζει ο Μέγα Αλέξανδρος και βασιλεύει ακόμα.