Το μυστικό

Πιο καλά να μιλώ με τ’ αστέρια,
Με τους γλάρους και τ’ άλλα πουλιά
Τις ελιές, τα πευκάκια, τα βράχια,
Που μ’ ακούν και δεν βγάζουν μιλιά.

Πιο καλά να μιλώ με το κύμα,
Σαν χαϊδεύει την άμμο απαλά.
Τα κοχύλια, τα φύκια, τ’ ανθάκια,
Που μ’ ακούν και δεν βγάζουν μιλιά.

Πιο καλά, κι όχι, όχι μ’ ανθρώπους,
Που τα λόγια θα κάνουν φτερά,
Από χείλη σε χείλη θα τρέξουν,
Και θα γίνουν κοινά μυστικά.

Πιό καλά, μ’ αναμμένη καντήλα,
Στην εικόνα ό,τι έχω να πώ.
Που μου λέει δεν αλλάζει ο κόσμος,
Δεν υπάρχει για δυό μυστικό.