Το ιστορικό ΟΧΙ

Μεσάνυχτα!
Κεραυνός εν αιθρία το τελεσίγραφο
Του διπλωμάτη στον πρωθυπουργό.
Το ιστορικό ΟΧΙ, πιό δυνατό
Κι απ’ την βροντή,
Ακούστηκε ως τα πέρατα της ΓΗΣ.
Μετατράπηκε σε φωτιά,
Σε αγανάκτηση, σε οργή!
Στις βουνοκορφές της Πίνδου
Φούντωσε η Ελληνική λεβεντιά.
Ενάντια στους σφετεριστές της πατρίδας μας,
Στους δολοφόνους της ειρήνης.
Οι μέρες κυλούσαν….
Το μέτωπο κρατούσε γερά.
Οι Έλληνες πολεμούσαν σαν Έλληνες
Και οι νίκες διαδέχονταν η μία την άλλη.
(Με το χαμόγελο στα χείλη
Παν οι φαντάροι μας μπροστά.)
Επικά τα τραγούδια της Βέμπο…
Άγγιζαν και τις ψυχές των μικρών παιδιών
Που περίμεναν τους πατεράδες
Να γυρίσουν νικητές.

Ο χρόνος κυλούσε
Στ’ Αλβανικά βουνά τα χιόνια
Έχασαν τη λευκάδα τους.
Θύμιζαν θάνατο.
Τα γέρικα της Ευρώπης
Μαύρισαν το γαλανό Ουρανό.
Η Ελληνική σημαία δεν κυμάτιζε πια
Και τα μαντάτα έφθαναν.
Οι καμπάνες χτυπούσαν πένθιμα
Και οι επιμνημόσυνες δεήσεις
Γέμιζαν με λυγμούς τις εκκλησίες.

Κι εμείς! Στην πιό γλυκιά
Τ’ ανθρώπου ηλικία,
Γίναμε μάρτυρες φρικτών γεγονότων
Που σημάδεψαν ανεξίτηλα τη ζωή μας.

Όταν κόπασαν όλα!
Στήθηκαν μνημεία Ηρώων.
Μα εγώ, δε θέλω άλλους ήρωες πια.
Ούτε άλλα μνημεία.

Θέλω σχολεία για τα παιδιά.
Θέλω φωλιές για χελιδόνια.
Θέλω στα δένδρα της αυλής μου
Να κελαηδούν γλυκά τ’ αηδόνια.