Θύμα του καιρού μας

Στο Έρεβος κυλίστηκε
στα δεκαοχτώ του χρόνια.
Τον ξέχασαν οι φίλοι του,
πόνος και καταφρόνια.

Στους πέντε ανέμους σκόρπισε τα όνειρά του.
Τα ιδανικά του, κίτρινα φύλλα του βοριά,
στα αδιέξοδα παγιδευμένος,
ζει στο σκοτάδι, στην ερημιά.

Ξεθώριασαν τριγύρω του τα πάντα.
Δε βλέπει τα λουλούδια του Μαϊού.
Δεν πίνει το γλυκό κρασί της νιότης.
Είναι στο κόσμο του, στις παραισθήσεις του, αλλού.

Πανέμορφο της συμφοράς αγόρι σε πονώ.
Δεν έχεις φταίξει μοναχά εσύ,
φταίει το σύστημα, η κοινωνία
που έγινε τόσο ανεκτική.

Που έγινε Κρόνος και τρώει τα παιδιά της
και κάνει τάχα πως τα πονεί.
Έχει σε πρόγραμμα τα θύματά της
Το αστέρι έσβησε, ήταν σε λίστα, σε αναμονή.