Το απανεμο λιμανι της φυγης μου
Τα χρόνια μου
Δεκαετίες πέρασαν! Μα πόσες; Δεν θυμάμαι! Ήτανε τέλος τ’ Απριλιού Και οι φίλες μου περίεργες Συχνά, πυκνά ρωτάνε. Πόσους χειμώνες έζησα; Και πόσα καλοκαίρια; Τι να σας πω κοπέλες μου, Δεν ξέρω αριθμητική! Μετράω με τα χέρια. Έχω μιά σύγχυση βαθιά Όταν μετράω τα χρόνια. Χάνομαι μες στα σύν, στα πλήν Κι όρκο δεν δίνω ιερό, πως είμαι ήντα ακόμα. Δεν μου ταιριάζει να σας πω Αλλα απ’ αυτά που έχω. Μα αλήθεια πάλι να σας πω! Κι αυτό δεν το αντέχω. Ακούστε κάτι να σας πω Με σιγουριά μεγάλη. Μικρή μου φάνηκε η ζωή. Θάθελα νάταν κι άλλη.