Στις ροδακινιές της αυλής μου

Δένδρα ξερά και ξέφυλλα
Μες το βαρύ χειμώνα,
Που ο βοριάς σας άφησε
Γυμνά μέσα στ’ αγιάζι.
Και τις χρυσές σας φορεσιές
Τις σκόρπισε στο χώμα.
Σας βλέπω θλίβομαι πολύ,
Μα και σας μακαρίζω.

Γιατί σαν έρθει η άνοιξη
Θα ξαναστολιστείτε.
Και με ανθούς και με καρπούς
Και με χιλιάδες φύλλα
Μ’ αρώματα και μουσικές
Και χρώματα ποικίλα.
Θαρθούν παρέες σπουργιτιών
Ζευγαρωμένα αηδόνια,
Μ’ αγάπη να επισκεφθούν
Τα τρυφερά σας κλώνια.

Με τη δική σας άνοιξη
Θάχω κι εγώ γιορτή.
Μια όλα θα μου θυμίζουν
Πως η δική μου άνοιξη
Ήταν ανεπανάληπτη, ήταν μοναδική.