Στην αξέχαστη αδελφή μου

Χρόνια επτά!
Σκληρή η πάλη με το θεριό
Που τ’ όνομά του αστερισμό θυμίζει.
Άνιση η μάχη τραγική,
Αλίμονο όποιον αγγίζει.

Μέσα στης άνοιξης το πανηγύρι
Τέλος του Μάρτη μια χαραυγή,
Η μάχη χάθηκε, τ’ αστέρι έσβησε
Κι εγώ εμίσησα τον νικητή.

Τα μάτια του νου μου την βλέπουν συχνά
Έτσι όπως ήταν ροδιά ανθισμένη.
Καμιά αλλαγή στη γλυκιά της μορφή.
Έμεινε νέα κι αγαπημένη.

Είναι στιγμές που κλαίω για μένα.
Πονώ όλους τους ζωντανούς,
Που έχασαν πρόσωπα αγαπημένα
Και να ξεχάσει δε θέλει ο νους.