Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Στην Αείμνηστη Νατάσα

Ένας μαρμάρινος σταυρός
Και μια φωτογραφία.
Θα μας θυμίζουν μια τρανή
Του σινεμά Κυρία.

Μια ταλαντούχα ηθοποιός,
Δυναμική, ικανή,
Ρόλο στεργνό και τραγικό
Της έγραψε η ζωή !!!

Πολέμησε με θάρρος τον εχθρό,
Που τ’ όνομά του Αστερισμό θυμίζει,
Σκληρός εχθρός και άτεγκτος,
Έλεος δε γνωρίζει.

Στήνει τους ορίζοντες
Σου κλέβει τη χαρά,
Κόβει το νήμα της ζωής
Δε νοιάζεται σταλιά.

Αν έχεις όνειρα πολλά
Κι αγάπη για ζωή,
Φίλους, αδέλφια και παιδιά,
Μανούλα που θρηνεί….

και οι μοίρες της, ανήμερες
Ν’ αλλάξουν τα γραμμένα,
Έκλεισαν την αυλαία της
Με μάτια βουρκωμένα.

Στη γη που αγάπησε πολύ,
Κοιμήθηκε βαθειά,
Κι έμεινε στις ψυχές μας
Ανάμνηση γλυκιά.
Διαβάστηκε από την κ. Ποιμενίου
Στο μνημόσυνο της Νατάσας