Στη μνήμη του Ηλία

Ένα σπιτάκι ξύλινο, στην άκρη του Ελαιώνα,
Με τζάκι και στρωσίδια υφαντά.
Μια πατητή που θυμίζει άλλα χρόνια,
Γνώρισε έρωτες, αγάπες και χαρά.

Τώρα θλιμμένο στέκει το σπιτάκι,
Κρυμμένο μες των δένδρων τα κλωνιά.
Είναι και πάλι καθαρό και φροντισμένο,
Μα μοιάζει θρόνος δίχως Βασιλιά.

Που έφυγε έτσι ξαφνικά και από λάθος,
Είχε ακόμα όνειρα κι αγάπη για ζωή.
Τώρα αόρατη η ψυχούλα του γυρίζει
Εδώ που κόπιασε κι αγάπησε πολύ.