Το απανεμο λιμανι της φυγης μου
Σαν άνεμος
Πώς κύλισαν τα χρόνια; Πώς πέρασ’ ο καιρός; Πώς έσβησαν τα νιάτα Η ομορφιά το φως; Κι έφθασε το φθινόπωρο. Τα μαραμένα φύλλα. Καλά, καλά δεν πρόλαβα, Καλά, καλά δεν είδα, Πώς το καράβι της ζωής Σε λίγο προσεγγίζει, Εκεί που μήτε η χαρά, μήτε η θλίψη αγγίζει.