Πόλεμος στο ΙΡΑΚ

Σχίζουν τον αέρα κι ανοίγουν τάφους στη Γη,
Μια Γκουέρνικα του Πικάσο απ’ άκρη σ’ άκρη η Βαγδάτη
Κι εμείς θεατές από μικρή απόσταση,
Παρακολουθούμε με πόνο ψυχής,
Κορμιά πεσμένα στη γη.

Τις κραυγές των λαβωμένων και την απόγνωση,
Τα μωράκια με τους ματωμένους επιδέσμους.
Το κλάμα τους. Κλαίμε κι εμείς.
Για τα δεινά του κόσμου.

Για τα πλοία που επιστρέφουν γεμάτα κάσες
Με κορμιά που άδικα χάθηκαν
Να ταφούν στη δική τους ήπειρο.
Στη δική τους γη, που δεν κινδύνευε από κανέναν.

Παρακολουθούμε τον ισχυρό άνδρα
Από μικρή απόσταση,
Να του φροντίσουν την κόμη
Και ταυτόχρονα το διάγγελμα:
«Πολεμάμε για την ελευθερία των λαών
Για την ειρήνη στον κόσμο».
Και τον ακούμε!

Θα ξαναχτίσουμε τη Βαγδάτη!
Αναλογίστηκε άραγε;
Με πόσα νεκροταφεία,
Πόσα νοσοκομεία για ακρωτηριασμένους,
Για πόσους ζωντανούς νεκρούς, που θα έχουν απομείνει;