Πικρή επίγνωση

Χους εστί ο Άνθρωπος
και εις Χουν απελεύσεται.

Γνωστό, κατανοητό, εμπεδωμένο,
αδιαπραγμάτευτο!
Αλλά! Τι πολλά αλλά Θεέ μου!
πώς να στερηθείς, τον υπέροχο κόσμο,
τις ατελείωτες ομορφιές του
κι ό,τι πολύ αγάπησες!

Για μια Οδύσσεια ερχόμαστε
στο φως του.
Κι ώσπου να βρούμε την Ιθάκη μας
γερνάμε.

Κι ύστερα, χωρίς τη συγκατάθεσή μας,
ακολουθούμε τη μοίρα μας.
Πότε με την ελπίδα της Ανάστασης
και πότε με τη θλίψη
του απέραντου τίποτα.

Σηκώνοντας στους κυρτούς μας ώμους
την αγωνία και το φόβο του θανάτου.

Θρηνώ και οδύρομαι
όταν εννοήσω τον θάνατο.