Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Μοιάζουν οι Ποιητές

Μοιάζουν οι ποιητές του κόσμου!
Ποικίλα τα ερεθίσματά τους
Κι ο στίχος τους, σκοπός ζωής,
Πηγή αστείρευτης χαράς.

Δεν τους αγγίζει η μοναξιά.
Συντροφιά τους η πένα.
Ζωγραφίζουν την ομορφιά
Και την ασχήμια του κόσμου.

Υμνούν την αγάπη, τον έρωτα.
Εμβατήρια ειρήνης συνθέτουν.
Κραυγές στην αδικία υψώνουν
Και στη θλίψη βάλσαμο σκορπούν.

Στα τραγούδια τους υφάδι οι λέξεις
Που οι συνθέτες με φθόγγους υφαίνουν.
Ταξιδεύουν κι εμάς μέσα στ’ όνειρο,
Μας μεθούν, τη ζωή μας γλυκαίνουν.