Το απανεμο λιμανι της φυγης μου
Μετανάστευση
Ξεριζώσαν τις ρίζες μας τα δύσκολα χρόνια. Αποδημητικά πουλιά πετάξαμε μακριά Μ’ αντίθετους ανέμους, με κύματα ψηλά. Μοιραστήκαμε σε δύο πατρίδες, Με την ψυχή χίλια κομμάτια, Με μάτια θολά απ’ το κλάμα. Αγωνιστήκαμε, επιβιώσαμε, ζήσαμε. Μισοξεχάσαμε τη γλώσσα μας. Μισομάθαμε τα ξένα. Μισοσυμβιβαστήκαμε. Χωρισμένοι σε δύο πατρίδες, Αναρωτιόμαστε. Που θάναι άραγε πιο απαλό το χώμα;