Λίγους στίχους για μένα

Μεγάλωσα! Δε σεργιανώ όπως παλιά
Στις καλοστολισμένες βιτρίνες.
Δεν επιθυμώ ν’ αγοράζω στολίδια,
Παρά μονάχα μολύβια και κόλλες,
Να γεμίζω τις σειρές, μ’ ότι μ’ αγγίζει,
Μ’ ότι έρχεται στο νου απ’ τα περασμένα.

Άπειρες προβάλλουν οι αναμνήσεις!
Ζωντανεύουν οι μνήμες.
Παίρνουν χρώμα και φως.
Φωτίζουν το μακρινό παρελθόν,
Την ομορφιά των γονιών μου.

Βλέπω τ’ αδέλφια μου,
Τους παιδικούς μου φίλους,
Ακούω τη φωνή τους
Και η αγάπη τους μ’ ακολουθεί,
Ζεσταίνει τις παγωμένες στιγμές
Της μοναξιάς.

Όπως και η πένα μου
Μέσα απ’ τους στίχους,
Ξέρει όμορφα να τη στολίζει,
Να την ομορφαίνει.

Κι εγώ, απτόητη, γοητευμένη,
Συνεχίζω να ζωγραφίζω τη ζωή
Όπως την είδαν,
Όπως την βλέπουν,
Τα δικά μου μάτια,
Την ασχήμια της, την ομορφιά της
Τις χαρές και τις λύπες της.

Κι όταν γεννιέται ένα ποίημα,
Εκστασιάζομαι!
Ταξιδεύω στ’ αστέρια, ονειρεύομαι!
Μέχρι εκεί! που τελειώνουν τα όνειρα!
Ξεθωριάζουν και σβήνουν.
Μέχρι τότε! Θα ονειρεύομαι,
Θα ζωγραφίζω Ήλιους
Να με ζεσταίνουν!