Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Η ζωή μας

Πως μοιάζει του καιρού η ζωή
Μιά βροχή, μια χιονιά!
Αλλάζει σαν τις εποχές,
Σαν τον τροχό γυρνά.

Μας στέλνει ανέμους χαρές,
Αγάπες, καρδιοχτύπια!
Κι άλλοτε πάλι μας πετά
Σε μπερδεμένα δίχτυα.

Είναι ένα πέρασμα η ζωή,
Κι ο κόσμος μια σκηνή
Είν’ ένα αθέριο όνειρο,
Κάποια στιγμή τελειώνει.

Μα είν’ ό,τι ακριβότερο
Έχει στον κόσμο αυτό,
Και είναι αδιαπραγμάτευτο
Για κάθε ένα θνητό.

Απρόβλεπτη είναι, σύντομη,
Στο άπειρο του χρόνου.
Καράβι ταξιδιάρικο,
Πάντα στον ίδιο δρόμο.

Εκεί αφήνει το σκαρί
Σ’ απάνεμο λιμάνι,
Που ούτε του κόσμου η χαρά
Ούτε και η θλίψη φτάνει.