Φθορά

Γέρασε και μαράθηκε
το δέντρο στην αυλή μου.
Έμεινε μόνο ο κορμός
και τα ξερά κλωνιά του
και τα πουλιά που είχαν φωλιές,
φύγαν από κοντά του.

Κι έμεινε μόνο ανάμνηση,
ο ίσκιος η δροσιά του,
ο Μάης που εστόλιζε
με άνθη τα κλωνιά του.

Άραγε νιώθει τη φθορά;
Δακρύζει, αναστενάζει;
Ποιός τάχα πιο πολύ από τους δύο
απ’ τη φθορά τρομάζει;