Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Φωτιά στο Πανόραμα

Τι πρώτα απ’ όλα να θρηνήσουμε;
Τα πεύκα, τ’ άνθη, τα πουλιά,
Τ’ αγριολούλουδα, τα χορταράκια
Ή τα χιλιάδες ζωντανά;

Μέσα στης λαίλαπας την τρέλα,
Έγιναν στάχτη όλα μαζί.
Πόσα χρονάκια θα περάσουν,
Να ομορφύνει πάλι η γη;

Τι κάνει η δικαιοσύνη
Για τους φονιάδες των δασών;
Για τους μινιστήρες που προάγουν
Καμένη γη να ωφεληθούν;