Επίλογος – XEN Πανόραμα

Γέμισαν νιάτα τα βουνά  
με δόξα και τιμή  
κι έγιναν οι ψυχούλες τους  
κάτασπροι γερανοί.

Πέρασαν χρόνια και καιροί.  
Το αίμα στέγνωσε, γαλήνεψε η γη.  
Μα οι μνήμες τους δεν έσβησαν.  
Ο γκιώνης από τότε αδιάκοπα θρηνεί.

Γιατί σε τούτα τα βουνά  
κορμιά ανδρειωμένα,  
αψήφησαν το Θάνατο  
για της Πατρίδας την Τιμή,  
για σένα και για μένα.

Τώρα που όλα κόπασαν  
και ηρέμησε η πλάση,  
κάθε επισκέπτης που περνά  
τη φύση να θαυμάσει,

ας θυμηθεί τους ήρωες  
με ενός λεπτού σιγή,  
να νιώσουν οι ψυχούλες τους  
το Άξιον Εστί.

2008, ταξίδι της XEN Πανόραματος