Το απανεμο λιμανι της φυγης μου
Αχ βρε ζωή!
Αχ βρε ζωή! Με κούρασες Με τα γυρίσματά σου. Τα συν, τα πλην σου τα πολλά Και τα καμώματά σου. Θυμίζεις θάλασσα πλατιά Με τ’ αφρισμένο κύμα, Κι’ άλλοτε πάλι ακύμαντη, απλώνεσαι ομορφιά, Σαν αεράκι τ’ Απριλιού, Σαν του Μαγιού τα κρίνα, Κι εμείς πιστοί ταξιδευτές Στη λάγνα σου αγκαλιά. Παίζεις μαζί μας όπως θες, Τα πάντα εσύ ορίζεις, Το σήμερα το αύριο Εσύ προσδιορίζεις. Έρχεσαι και παρέρχεσαι Με γρήγορο ρυθμό. Ανθίζεις και μαραίνεσαι, Μ’ όλα σου τα γυρίσματα, Τα συν σου, και τα πλην σου, Ζωούλα σ’ αγαπώ!