Άλλαξαν οι καιροί

Άλλαξαν οι καιροί, ο ρυθμός της ζωής.
Ο άνθρωπος παραδομένος, στην
Ευφορία της ύλης, αγωνίζεται,
Δημιουργεί, καταστρέφει, καταστρέφεται.

Δεν του αρκούν τα απαραίτητα.
Τα ουσιαστικά.
Θέλει πολλά! Τα θέλει όλα!
Μ’ οποιοδήποτε κόστος!

Ανίκανος κι ανίσχυρος ν’ αντισταθεί
Στο παιχνίδι των καλοστημένων προσφορών,
Γίνεται συνεργός του υπερκαταναλωτισμού.
Κι ο χρόνος καλπάζει.

Στο τροχάδην της δημιουργίας,
Σπαταλάει την ίδια του τη ζωή.
Ξεχνάει τη διάρκεια του ταξιδιού του.
Το αναπότρεπτο, κι αδιαπραγμάτευτο τέλος του.

Βουνά τα θέλω του! Ατελείωτα!
Του κλέβουν την ομορφιά της ζωής.
Κι όταν μιά μέρα θολά, τα μάτια του
Αντικρίσουν το δείλι, θ’ ανατρέξει
Στη Σωκρατική φιλοσοφία.

Ποιοί ήταν οι τυχεροί της ζωής;
Εκείνοι που είχαν περισσότερα!
Ή αυτοί που χρειάστηκαν λιγότερα;

Τυραννικό το παρελθόν εισβάλλει στο νου.
Βαραίνει την ψυχή του.
Μετράει τα λάθη του.
Τα πολλά του λάθη.

Ας μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο!
Να περπατήσει ανέμελος δίπλα στο κύμα.

Ας ήταν το επιμύθιο της ζωής του,
Αγάπη για τον Δημιουργό, για τον άνθρωπο.
Για τις αξίες της ζωής
Θα γαλήνευε.